Nascholing voor en door zorgprofessionals

Ik tref professor Schlack op zijn werkkamer op de afdeling Anesthesiologie in het AMC. Hij is drukbezet, maar gelukkig konden we nog een half uurtje in de agenda vinden. Het interview duurde uiteindelijk langer omdat er genoeg te vragen en te vertellen viel – zowel over onderzoek als over de anesthesiologische praktijk en de opleiding. Kortom: alle academische taken zijn aan bod gekomen.

Rouwen is een betekenisvol verlies een plaats geven in je leven. Met andere woorden, ervan bewust worden dat een bepaalde onomkeerbare verandering hoort bij jouw leven en jouw levensgeschiedenis. Het kan betekenen dat iemand moet leren leven met een gevoel van onvolledigheid en droefheid. Het moeilijkst te verdragen is de wetenschap dat het verlies niet kan worden teruggedraaid. Het moet als onherroepelijk worden aanvaard. Volgens de landelijk richtlijn Rouw van VIKC (Vereniging van Integrale Kankercentra) is rouwen het geheel van lichamelijke, emotionele, cognitieve en gedragsmatige reacties die optreden na een verlies.

Nadat een nieuw zorginitiatief is geopend, belandt de verse zorgondernemer in de beheersfase. Hierin staan borging en verbeteren van bedrijfsprocessen centraal, alsmede registreren van gegevens en afleggen van verantwoording. Om de organisatie te kunnen aansturen is inzicht in de bedrijfsresultaten van groot belang. Hiervoor is het registreren van financiële, personele en productiegerichte zaken belangrijk. Mede op basis van de gevoerde registraties kan aan het einde van het jaar door middel van de jaarrekening en het jaarverslag verantwoording over het gevoerde beleid worden afgelegd. Beschreven wordt waarmee u als zorgondernemer te maken krijgt op het gebied van personeel, apparatuur en materiaal, geld, internet en computers. Naast deze middelen zult u rekening moeten houden met de wetgeving binnen de zorg. Ook heeft u tijd nodig om de markt te bewerken en uw zorgbedrijf daar te vestigen. Door communiceren in de media en gerichte campagnes om uw naamsbekendheid en imago te vestigen, verleidt u collega’s om patiënten te verwijzen en kunnen patiënten uw kliniek ook rechtstreeks gaan benaderen. Ten slotte volgen nog enkele tips over wet- en regelgeving.

Frictietherapie is te omschrijven als een methode waarbij de therapeut op het weefsel, onder een bepaalde druk, een repeterende beweging met de duim, wijsvinger of elleboog maakt. Het doel is hiervan is het weefsel te beïnvloeden, met als aanleiding hypertonie, verminderde ROM, veranderd eindgevoel van een gewricht, geïrriteerde pezen, geïrriteerd kapsel en/of geïrriteerde ligamenten. Enkele parameters van deze therapie zijn de druk die op het weefsel wordt toegepast, de duur van de fricties, de frequentie van de fricties en richting van de fricties. Daarnaast is van belang of het te frictioneren weefsel op rek staat of juist verkort is. Dit artikel beschrijft de toepassing van frictietherapie en geeft een kader waarmee een fysiotherapeut aan de slag kan met deze methode.

Het is al eeuwen bekend dat ons bewegingsapparaat, net zoals dat van vele andere organismen, zich uitermate efficiënt aanpast aan de mechanische belasting die het ondergaat. Deze relatie tussen mechanische stimuli en weefseldifferentiatieprocessen wordt onderzocht in een nieuw (of hernieuwd) wetenschapsgebied: de mechanobiologie. Dit artikel bespreekt de invloed van de mechanobiologie op het mechanisch steunweefsel en geeft een overzicht van de diverse weefseladaptaties die zich afspelen in ons lichaam. Een verdieping in de theorie van dit continue adaptatieproces geeft een belangrijke legitimatie voor het fysiotherapeutisch handelen, aangezien fysiotherapeuten dagelijks bezig zijn met het toedienen van mechanische stimuli op het bewegingsapparaat. Hierdoor kan het wetenschapsgebied der mechanobiologie in de toekomst van essentieel belang zijn voor het fysiotherapeutisch vakgebied.

Cushing is een ziektebeeld dat optreedt als de bijnieren voortdurend teveel van het hormoon cortisol produceren, ook wel hypercortisolisme genoemd. Het syndroom van Cushing is vernoemd naar een beroemde Amerikaanse neurochirurg, Harvey Cushing (1869-1939), die dit beeld voor het eerst beschreef. Het syndroom van Cushing moet worden onderscheiden van het pseudocushing-beeld, waarbij overlappende klinische kenmerken kunnen bestaan.