Nascholing voor en door zorgprofessionals

De toenemende druk op de Nederlandse gezondheidszorg vereist een verschuiving van ziektegericht handelen naar gezondheidsbevordering en wijkgerichte preventie. Dit artikel beschrijft hoe professionals met een brede blik op gezondheid kwetsbaarheden in de wijk vroegtijdig kunnen signaleren en aanpakken. Aan de hand van een praktijkcasus wordt een cyclische methodiek in vier fasen toegelicht: 1) de buurt leren kennen via bureau- en veldonderzoek, 2) urgente thema's en sleutelfiguren identificeren, 3) interventies ontwerpen en uitvoeren in co-creatie met bewoners, en 4) activiteiten duurzaam verankeren. Binnen deze aanpak vullen individuele en collectieve preventie elkaar aan. De verpleegkundige speelt hierin een proactieve, verbindende rol, waarbij het stimuleren van bewonerseigenaarschap en domeinoverstijgende samenwerking cruciaal is om de veerkracht en zelfredzaamheid in de wijk te vergroten.

Eenzaamheid is in de langdurige zorg vaak moeilijk zichtbaar en ingrijpend. De nieuwe SKILZ-richtlijn Eenzaamheid in de langdurige zorg benadrukt dat goede zorg begint bij cliënten die zich gezien, gehoord en betrokken voelen. De richtlijn biedt praktische handvatten en sluit aan bij passende en persoonsgerichte zorg, waarin de relatie tussen cliënt en zorgprofessional, maatwerk en kwaliteit van leven centraal staan.

Wanneer een verpleeghuisbewoner plotseling verslechtert, is duidelijke communicatie tussen zorgprofessionals, triageverpleegkundigen en medisch behandelaren essentieel. De SBAR-methode ondersteunt het gestructureerd verzamelen en overdragen van informatie. Zo draagt de SBAR bij aan professionalisering van de communicatie binnen verpleeghuiszorg. Hoe past u de SBAR-methode toe? Hoe ontvangt u een melding? En hoe motiveert u het team tot gebruik van de SBAR-methode?

Verpleegkundigen staan dagelijks voor de grote uitdaging kwalitatief hoogwaardige zorg te bieden binnen de tijd en middelen die hiervoor beschikbaar zijn. Dit vraagt om een kritische afweging: welke handelingen dragen daadwerkelijk bij aan goede zorg en welke niet. Het project KwaliTIJD ondersteunt verpleegkundigen bij het aanpakken van handelingen die beter wel gedaan of beter niet gedaan kunnen worden en daardoor dus geïmplementeerd of gedeïmplementeerd moeten worden. Dit artikel beschrijft geleerde lessen en het stappenplan dat verpleegkundigen daarbij ondersteunt.

Compressietherapie is een veelvoorkomende handeling binnen de wijkverpleging, 61% van de verpleegkundigen en verzorgenden geeft aan er vrijwel dagelijks mee te maken te hebben in hun werk.1 Toch was er geen verpleegkundige richtlijn voor het toepassen van compressietherapie. Deze nieuwe richtlijn Compressietherapie aan de onderste extremiteiten (2025) biedt praktische adviezen om goede zorg te kunnen geven bij compressietherapie in de wijk.

Iedere zorgprofessional krijgt helaas te maken met ingrijpende gebeurtenissen tijdens het werk. Daarom is het van groot belang dat zorgprofessionals weten wat normale reacties zijn na zo’n abnormale gebeurtenis. Weten wat normaal is, kan erger voorkomen. Daarnaast is het van belang dat u de signalen van een verstoorde verwerking kunt herkennen, waardoor u een collega tijdig kunt ondersteunen en er daardoor voor kunt zorgen dat een ingrijpende gebeurtenis geen trauma wordt.