Nascholing voor en door zorgprofessionals

Prostaglandinesynthetaseremmers (non-steroidal anti-inflammatory drugs, NSAID’s) worden vaak langdurig gegeven aan kinderen met juveniele idiopatische artritis (JIA). De belangrijkste bijwerkingen bestaan uit gastro-intestinale klachten zoals buikpijn, misselijkheid en verminderde eetlust. Deze klachten zijn de voornaamste reden om te stoppen met NSAID’s, met als gevolg een toename van stijfheid, pijn en gewrichtsklachten bij kinderen met JIA. Bij langdurig gebruik van NSAID’s adviseren wij daarom preventief omeprazol of esomeprazol voor te schrijven om therapietrouw en kwaliteit van leven te verbeteren.

Verpleegkundigen en verzorgenden meten dagelijks pijn bij diverse groepen patiënten, jong en oud. Pijnmeting blijft niet alleen beperkt tot de bekende groep postoperatieve patiënten met acute pijn, maar wordt in toenemende mate ook uitgevoerd bij patiënten met chronische pijn, zoals patiënten met een oncologische of neurologische aandoening. De pijnmeting wordt meestal gedaan met behulp van de Numeric Rating Scale (NRS). Voor jonge (preverbale) kinderen is de NRS geen optie. Daarom zijn er de afgelopen jaren observatieschalen ontwikkeld voor kinderen in diverse leeftijdscategorieën; bekend zijn de FLACC en de COMFORT. Zijn deze schalen ook toe te passen bij volwassen patiënten met verbale beperkingen, zoals oudere demente patiënten of patiënten met een neurologische aandoening? Of zijn voor hen andere schalen beschikbaar? En zijn deze schalen getest, valide en betrouwbaar gebleken? In dit artikel wordt beschreven hoe Emma, Sophie en Lars antwoord hebben gezocht op deze vragen.

Aan de hand van twee casussen wordt de behandeling van een fluxus post partum (FPP) beschreven. Groot bloedverlies na de bevalling is een levensbedreigende complicatie die snel en adequaat handelen vereist. De hemorragische shock wordt behandeld door agressieve resuscitatie met bloedproducten. Multidisciplinaire afspraken zijn zinvol bij de behandeling van massaal bloedverlies door een FPP en voor invasieve therapieën.

De steeds meer gediversifieerde en complexe intrathoracale chirurgische procedures vereisen het veilig kunnen scheiden van de luchtwegen en de mogelijkheid van een longventilatie. Ook in de traumatologie en op de intensive care zijn er klinische omstandigheden met acute pulmonale insufficiëntie waarbij gescheiden luchtwegen nodig zijn, al dan niet met verschillende beademingsstrategieën. Iedere anesthesioloog en intensivist moet daarom op de hoogte zijn van deze longscheidingstechnieken. Deel 1 beschrijft specifiek het gebruik van bronchusblokkers. Deel 2 licht het gebruik van dubbellumentubes verder toe.

De diagnose obstipatie wordt gesteld op grond van een combinatie van symptomen en bevindingen bij lichamelijk onderzoek. Bij twijfel wordt regelmatig een buikoverzichtsfoto gemaakt. De kwalitatief betere studies laten echter geen meerwaarde zien van het maken van een buikover­ zichtsfoto voor de diagnose obstipatie en de inter­ en intraobserverva­ riabiliteit is hoog. In de richtlijn obstipatie bij kinderen van 0 tot 18 jaar wordt aanbevolen om geen buikoverzichtsfoto te maken om de diagnose functionele obstipatie te stellen.

‘Kan mevrouw J al van de beademing af?’ Tijdens de ochtendkoffie wordt deze vraag gesteld. De intensivist die net op de afdeling is, opent het dossier van de patiënt. We bekijken de laatste labuitslagen en de vitale gegevens van de afgelopen nacht. Vervolgens neemt hij de vragensteller mee naar het bed van mevrouw J. ‘Neem nog maar even een bloedgas af en bel me over een half uurtje,’ zegt hij, ‘ik ben benieuwd naar de pH, de pCO2 en de base excess.’