Physios

Een afwijkende positie en/of kinesie van de scapula kan bijdragen aan het ontstaan en instandhouden van schouderklachten zoals glenohumerale instabiliteit en het impingementsyndroom. Een goed gepositioneerde scapula zorgt voor behoud van de subacromiale ruimte, een goed contact in het glenohumerale gewricht en optimale functie van de aanhechtende musculatuur. Bij schouderpathologie blijkt vooral de functie van de m. serratus anterior verminderd te zijn. Dit kan resulteren in verminderde opwaartse rotatie en/of posterior tilt en onvoldoende controle van de scapula. Het is niet duidelijk of deze bewegingsafwijkingen de oorzaak dan wel het gevolg zijn van schouderpathologie. Alleen door klinisch redeneren op patiëntniveau is het mogelijk een hypothese op te stellen over de waarde van vastgestelde bewegingsstoornissen en daarmee de aard van zinvolle interventies.

Fysiotherapeuten hebben de vaardigheid om epidemiologische informatie (al dan niet vervat in richtlijnen), patiëntspecifieke gegevens (impliciete voorkeuren van de patiënt) en tal van organisatorische randvoorwaarden te integreren. Van de fysiotherapeut wordt verwacht dat hij deze heterogene gegevens ordelijk weegt, rangschikt en integreert ter onderbouwing van zijn klinische beslissing. Steeds gaat het om het speuren naar de best mogelijke onderbouwing van klinische beslissingen. Uiteindelijk is dat de verantwoordelijkheid van de individuele fysiotherapeut. Het verwijt dat evidence-based medicine de fysiotherapie reduceert tot kookboekfysiotherapie wordt ontkracht.