Physios

Deze casus beschrijft vanuit het perspectief van een bedrijfsarts een privéongeval van een werknemer met als resultaat een complex trauma van de rechterhand. Dominant in dit beeld is een traumatische neuropathie van de nervus ulnaris. De casus wordt beschreven van operatie tot complicatie en van revalidatie tot re-integratie. De procedure van de verzuimbegeleiding via het tweede spoor conform de Wet verbetering poortwachter wordt in dit artikel stap voor stap toegelicht, met daarnaast informatie over diagnose en prognose. Perifeer zenuwletsel is een zeer invaliderende complicatie na een ongeval en kan het best worden behandeld door een multidisciplinair team. Bij deze werknemer waren de fysieke beperkingen dominant, wat noopte tot het vinden van een tweede carrièreperspectief. Gelukkig kon via loopbaantrajectbegeleiding en een cursus een nieuwe baan worden gevonden.

Patiënten die een IC-opname overleven, hebben vaak te kampen met langdurige fysieke, psychische en cognitieve klachten. Deze klachten tezamen worden het ‘post-intensive care syndroom’ (PICS) genoemd. Voor fysiotherapeuten is het belangrijk hier kennis van te hebben om fysieke klachten passend bij PICS te kunnen behandelen, maar ook om een signalerende rol te kunnen vervullen voor psychische en cognitieve klachten passend bij PICS. In een tweetal artikelen worden actuele inzichten ten aanzien van PICS gepresenteerd. In deel 1 van dit tweeluik zijn de kenmerken en risicofactoren van PICS aan bod geweest. In dit tweede deel wordt beschreven welke maatregelen genomen kunnen worden om het optreden van PICS tegen te gaan en welke mogelijkheden er zijn om PICS te behandelen.

Veel mensen met chronische aandoeningen bewegen zo weinig dat dit geen bijdrage levert aan hun gezondheid. Deelname aan een geschikte groepsactiviteit blijkt in de praktijk een belangrijke stimulans om meer te gaan bewegen. Een groot deel van het aanbod is echter niet bekend bij zorgverleners van de mensen met chronische aandoeningen. Dit artikel geeft eerst achtergrondinformatie over de rol van bewegen bij chronische aandoeningen. Daarna volgen handvatten waarmee de fysiotherapeut lokaal beweegaanbod beter kan inzetten voor gezondheidsbevordering bij patiënten. Het accent ligt daarbij op de volwassen en oudere patiënt

De schouder is de schakel tussen hand en romp en wordt aangestuurd door de hersenen. Het gehele menselijke lichaam is uiteraard complex, maar net de combinatie van stabiliteit, beweeglijkheid én de grote belasting die de schouders te verduren krijgen, maakt ze zo bijzonder, zo complex. Veel van de kennis over de schouder werd de laatste twintig jaar onder vuur genomen en bovendien staat, meer nog dan vroeger, het biopsychosociale model voorop. In al deze complexiteit werd het steeds lastiger om door de bomen het bos nog te zien. Dit artikel wil een overzichtelijk beeld schetsen van de problematiek van rotator cuffgerelateerde schouderpijn. Intussen is er veel vooruitgang geboekt met betrekking tot het pathofysiologisch verklaringsmodel en maken de onzekerheden plaats voor kansen in de behandeling van hardnekkige rotator cuffgerelateerde schouderpijn. Dit artikel beschrijft achtereenvolgens het concept rotator cuffgerelateerde schouderpijn met zijn mogelijke verklaringsmodellen, tracht het best passende verklaringsmodel te beschrijven en doet een voorzet voor een begrijpelijke uitleg voor de patiënt. Tot slot wordt de huidige evidentie met betrekking tot het conservatief beleid toegelicht, inclusief een praktische vertaalslag.

Kritiek zieke patiënten worden opgenomen op een intensive care-afdeling (IC). Door verbeterde medische technologie zijn er steeds meer mensen die een IC-opname overleven. Zij hebben echter vaak te kampen met langdurige fysieke, psychische en cognitieve klachten. Deze klachten tezamen worden het postintensive care syndroom (PICS) genoemd. Tijdens de IC-opname worden patiënten al door fysiotherapeuten behandeld en bij aanhoudende klachten wordt fysiotherapie ook na ontslag uit het ziekenhuis gecontinueerd. Behalve dat het voor de fysiotherapeutische behandeling noodzakelijk is om kennis te hebben van de fysieke klachten bij PICS, is het ook belangrijk dat fysiotherapeuten kennis hebben van de psychische en cognitieve klachten bij PICS zodat zij op dit vlak een signalerende functie kunnen vervullen. In dit eerste deel van een tweeluik worden actuele inzichten ten aanzien van PICS gepresenteerd.

Chronische lage rugpijn is een vaak voorkomend probleem dat een enorme impact kan hebben op de individuele persoon en op de maatschappij. Ondanks nieuwe wetenschappelijke inzichten blijft de behandeling van personen met chronische lage rugpijn een uitdaging. Volgens internationale richtlijnen zijn oefentherapie en cognitieve gedragstherapie aangewezen interventies. Niettegenstaande de sterke aanbevelingen zijn de effecten van deze behandelingen op pijn en beperkingen slechts gering tot matig, en bij een deel van de mensen leiden ze niet tot verbetering van de klachten. Een belangrijke reden voor deze suboptimale resultaten is de heterogeniteit van de populatie mensen met chronische lage rugpijn. Terwijl bij de ene persoon fysieke aspecten (bijv. belasting vs. belastbaarheid) een belangrijke rol spelen, zijn bij een ander psychologische factoren (bijv. bewegingsvrees) van groter belang. Het aanpassen van de behandeling aan de individuele patiënt is dan ook essentieel om tot goede resultaten te komen. Dit artikel gaat daarom dieper in op verschillende klinische beelden bij patiënten met chronische lage rugpijn en beschrijft welk type behandeling hieraan te koppelen is. Qua behandeling ligt de nadruk op specifieke oefentherapie, exposuretherapie in vivo en graded activity.