Physios

Voor het menselijk bewegen is mobiliteit essentieel. Het bindweefsel in ons lichaam is niet alleen bedoeld om weefsels met elkaar te verbinden, maar juist ook om mobiliteit ertussen mogelijk te maken. Om aan beide eisen te voldoen zijn er verschillende verschijningsvormen van het bindweefsel. Dit artikel beperkt zich tot het dicht collagene en het losmazige bindweefsel. Deze bindweefselvormen bevinden zich in een continu proces van vervanging, waarbij problemen tijdens de ombouw of bij het herstel na schade kunnen leiden tot een bewegingsbeperking. Een voor de hand liggende therapie is het rekken en daarmee verlengen van de aangedane structuren. De bedoeling is het bindweefsel plastisch, dus blijvend, te verlengen. Het zomaar trekken aan dit bindweefsel kan echter een averechts effect hebben. In dit artikel wordt recente wetenschappelijke evidentie rondom de bindweefselfysiologie beschreven, waarbij gepoogd wordt onderbouwde adviezen te geven voor het behandelen van bewegingsbeperkingen in de dagelijkse fysiotherapeutische praktijk.

Twee vormen van beweging en sport die tegenwoordig veel aandacht krijgen in het wetenschappelijk onderzoek zijn ‘light-intensity physical activity’ (LIPA) en ‘high-intensity interval training’ (HIIT). Bij LIPA wordt er bewogen op een lage intensiteit, verspreid over de hele dag. Dit betekent dat het zitten regelmatig onderbroken wordt door staan of door activiteiten op lage intensiteit. Bij HIIT wordt er op hoge intensiteit bewogen tijdens een gestructureerde sportsessie, waarbij intervallen van hoge intensiteit afgewisseld worden met recuperatie-intervallen van lage intensiteit. Beide vormen van beweging zijn veilig voor personen met een gezondheidsprobleem of aandoening en hebben goede effecten op verschillende ziektespecifieke uitkomsten. Dit artikel beschrijft een specifiek HIIT-protocol dat onderzocht is bij personen met aspecifieke lage rugpijn, de bevindingen van HIIT-studies bij personen met chronische pijn en specifieke aandachtspunten om HIIT toe te passen bij personen met cardiovasculaire aandoeningen.

De in de samenleving geconstateerde hoge incidentie van grensoverschrijdend gedrag kan de vraag oproepen hoe dit vertaald kan worden naar de fysiotherapeutische situatie. Hoewel ervan mag worden uitgegaan dat zorgprofessionals zich inzetten voor goede, verantwoorde en veilige zorg kan iemand bedoeld of onbedoeld verzeild raken in grensoverschrijdende gedragingen. De beroepscode is hierover duidelijk. Toch is de praktijk wellicht complexer dan in een tekst te vangen is. In dit artikel wordt stilgestaan bij omschrijvingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag, het specifieke hiervan in de fysiotherapeutische setting en aspecten van professionaliteit in deze context. Aandacht wordt besteed aan ethiek, de beroepscode en de vertaling hiervan naar de praktijk.

Klachten van het heupgewricht komen relatief vaak voor bij (jong)volwassenen. Een groot deel van deze klachten worden veroorzaakt door de anatomie van het heupgewricht, die bepaald wordt door aanleg en deels door omgevingsfactoren. Het tijdig diagnosticeren van belangrijke heuppathologie door medici en paramedici is essentieel voor zowel behandeling als prognose. Voldoende theoretische en praktische kennis is daarom van groot belang. In dit Physios-artikel wordt aandacht besteed aan de heupanatomie, diagnostiek (met o.a. lichamelijk en aanvullend onderzoek), behandeling en prognose van heupdysplasie en het femoroacetabulair impingement (FAI). Ook de laatste wetenschappelijke inzichten in het diagnostisch en therapeutisch traject komen aan de orde. Voor de fysiotherapeut is met name het diagnostische en conservatief-therapeutische deel relevant. Door kennis hiervan kan de fysiotherapeut tijdig heupgerelateerde problematiek herkennen, de juiste conservatieve therapie instellen en zo voor de patiënt het verschil maken.

Een triggerfinger kent, net als vele benamingen, meerdere oorzaken, predisponerende factoren en invalshoeken in de behandeling ervan. Om het proces te begrijpen en goed uit te kunnen leggen aan de patiënt is een gedegen kennis van de anatomie en de pathofysiologische veranderingen in het weefsel van belang, Factoren als roken, eenzijdige zware belastingen en eerder ondergane operaties kunnen bijdragen aan het ontstaan van deze storende aandoening. De behandelmogelijkheden zijn divers en krijgen richting door de inzichten van de (hand)therapeut, de handchirurg en huisarts, waarbij de patiënt uiteindelijk zelf bepaalt welke behandeling het meest geschikt is. Het te volgen traject kan dus per patiënt anders zijn op basis van ernst, duur en voorkeur van arts, (hand)therapeut en patiënt.

Twee vormen van beweging en sport die tegenwoordig veel aandacht krijgen in het wetenschappelijk onderzoek zijn ‘light-intensity physical activity’ (LIPA) en ‘high-intensity interval training’ (HIIT). Bij LIPA wordt er bewogen op een lage intensiteit, verspreid over de hele dag. Dit betekent dat het zitten regelmatig onderbroken wordt door staan of door activiteiten op lage intensiteit. Bij HIIT wordt er op hoge intensiteit bewogen tijdens een gestructureerde sportsessie, waarbij intervallen van hoge intensiteit afgewisseld worden met recuperatie-intervallen van lage intensiteit. Beide vormen van beweging zijn veilig voor personen met een gezondheidsprobleem of aandoening en hebben goede effecten op verschillende ziektespecifieke uitkomsten. Dit artikel beschrijft een specifiek HIIT-protocol dat onderzocht is bij personen met aspecifieke lage rugpijn, de bevindingen van HIIT-studies bij personen met chronische pijn en specifieke aandachtspunten om HIIT toe te passen bij personen met cardiovasculaire aandoeningen.