FocusVasculair

Migratie van embolisatiemateriaal dat gebruikt wordt in de behandeling van pelvic congestion syndrome (PCS) is vaak asymptomatisch. Deze complicatie is zeldzaam en therapeutische opties – zoals het starten van anticoagulantia – zijn onbekend. In dit case report bespreken we de casus van een 41-jarige vrouw, die zich presenteert op de Spoedeisende Hulp (SEH) in verband met thoracale pijnklachten, ontstaan na migratie van vloeibaar embolisatiemateriaal. De literatuur over deze vorm van migratie is schaars, waarin verschillende en inconclusieve behandelstrategieën worden aangehaald. Pulmonale migratie van vloeibaar embolisatiemateriaal is bij slechts vier patiënten in de literatuur beschreven. Dit is echter het eerste case report over een symptomatisch longinfarct gerelateerd aan vloeibaar embolisatiemateriaal gebruikt in de behandeling van PCS. Met dit case report willen we bewustwording creëren dat vloeibaar embolisatiemateriaal kan migreren en kan resulteren in een longinfarct. Wij adviseren een multidisciplinaire behandelstrategie, waarbij een patiënt-gepersonaliseerde benadering wordt toegepast en lokale endovasculaire therapie en systemische anticoagulantia worden overwogen. Er bestaat geen consensus omtrent de behandeling van asymptomatische patiënten.

Dit artikel gaat over erfelijke metabole ziekten met hyperammoniëmie als oorzaak van een veranderd bewustzijn. Het is altijd belangrijk om hyperammoniëmie op te nemen in de differentiële diagnose van een patiënt met een veranderd bewustzijn zonder duidelijke oorzaak, ook als er geen leverproblemen zijn. Er kan dan namelijk sprake zijn van een erfelijke metabole ziekte met hyperammoniëmie en die is vaak goed behandelbaar, juist op volwassen leeftijd. Vertraging in het stellen van de diagnose kan leiden tot onherstelbare schade of zelfs overlijden. Aan de hand van drie casus worden de belangrijke aanwijzingen voor het herkennen van een dergelijke erfelijke metabole ziekte beschreven, hoe de juiste diagnostiek in te zetten en een tijdige behandeling op te starten.

De term pelvic venous disorder (PeVD) omvat de veneuze oorzaken van chronische pijn en varices in het bekken. Klachten worden veroorzaakt door veneuze stuwing op basis van compressie, insufficiëntie of een combinatie van beide. Veneuze compressie is een anatomisch verschijnsel en betreft de linker vena iliaca communis of de linker vena renalis. Veneuze insufficiëntie wordt gezien in de vena ovarica, vena iliaca interna en zijtakken daarvan. Door de overlap in klachten en pathofysiologie zijn diagnostiek en behandeling van PeVD complex. Nieuwe classificaties, zoals de ‘symptoms-varices-pathophysiology’-systematiek (SVP) helpen de klinische presentatie beter te duiden. Dit artikel beschrijft de rol van veneuze compressiesyndromen en insufficiëntie binnen PeVD, met nadruk op anatomie, pathofysiologie, diagnostiek en therapeutische strategieën. Recente literatuur toont dat endovasculaire behandeling zoals stenting en embolisatie bij geselecteerde patiënten hoge technische en klinische succespercentages heeft met een laag risico op ernstige complicaties. Multidisciplinaire samenwerking is essentieel om de juiste diagnose te stellen en de juiste behandeling te kiezen.

Hemodialysepatiënten zijn afhankelijk van een betrouwbare vaattoegang. De keuze voor een vaattoegang is een afweging van patiënteigenschappen, wensen van de patiënt en voor- en nadelen van elke vorm van vaattoegang. In dit artikel bespreken we de drie gangbare vormen van vaattoegang: de centraal veneuze dialysekatheter, de arterioveneuze graft en de arterioveneuze fistel. We bespreken de voor- en nadelen op korte termijn en wegen deze af tegen de voor- en nadelen op lange termijn.

Atriumfibrilleren (AF) verhoogt het risico op ischemische beroertes en systemische embolieën en dit risico kan effectief worden verlaagd met orale anticoagulantia. Gedurende decennia waren vitamine K-antagonisten hiervoor de enig beschikbare opties, maar het gebruik daarvan kende belangrijke nadelen. Nieuwe orale anticoagulantia, de directwerkende orale anticoagulantia (DOAC’s), hebben als voordeel dat intensieve laboratoriummonitoring niet meer nodig is. Hun doseringsschema’s zijn ontwikkeld op basis van preklinische en vroege-fasestudies en vervolgens geëvalueerd in fase III-onderzoeken. De late fase studies toonden aan dat DOAC’s gebruiksvriendelijk zijn, minstens even effectief als vitamine K-antagonisten en doorgaans minder bloedingen veroorzaken. Daarnaast bevestigden zij een consistente relatie tussen blootstelling en klinische uitkomsten – en dat de doseringsschema’s voor de meeste patiënten geschikt zijn. In de jaren tien van de 21ste eeuw werden de eerste DOAC’s goedgekeurd voor klinisch gebruik en opgenomen in de richtlijnen. Dit leidde tot een brede toepassing van DOAC’s. Sommige clinici uitten terechte zorgen, die om evaluatie vroegen. Het proefschrift Direct Oral Anticoagulants for Atrial Fibrillation – On Comparing Apples and Oranges behandelt enkele van deze zorgen, zoals non-adherentie, gebruik door hoogrisico patiënten, off-label doseren en de klinische mogelijkheid om bloedspiegels te bepalen.

Ontwikkelingen in de behandelingen van diabetes mellitus type 2 en obesitas zijn volop gaande en met tirzepatide is hiermee een volgende stap bereikt. Deze gecombineerde glucoseafhankelijke insulinotrope polypeptide (GIP) en glucagon-like peptide-1 (GLP-1)-receptoragonist verbetert niet alleen de glykemische controle, maar leidt ook tot significant gewichtsverlies. Tirzepatide biedt hiermee een effectieve optie voor patiënten bij wie gewichtsverlies én glykemische controle van cruciaal belang zijn. Met de komst van tirzepatide wordt mogelijk een nieuwe standaard gezet in de behandeling van T2DM. Maar wat betekent dit voor de dagelijkse praktijk van de diabetesbehandelaar? Dit artikel bespreekt het werkingsmechanisme van tirzepatide, de klinische effectiviteit, bijwerkingen en huidige indicaties. Ook wordt een vergelijking gemaakt met andere GLP-1-receptoragonisten.