Nurse Academy GGZ

In deze gevalsbeschrijving staat de behandeling van een vluchteling met traumatische rouw centraal. Als interventie is de beknopte eclectische psychotherapie voor traumatische rouw (BEP-TR) uitgevoerd door de verpleegkundige in opleiding tot specialist. De behandeling resulteerde in een duidelijke klachtenvermindering en herstel van functioneren.

Binnen de psychiatrie is het voorschrijven van psychiatrische medicatie voor andere indicaties dan die waarvoor het geregistreerd is (off-labelvoorschrift) een wijdverbreide praktijk. Zo wordt quetiapine off-label voorgeschreven bij slaapstoornissen, gedragsstoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, angststoornissen en middelengebruik. Het is het meest voorgeschreven antipsychoticum in Nederland en het meest off-label voorgeschreven in de Verenigde Staten. Uit verschillende reviews blijkt dat dit off-labelgebruik niet voldoende wetenschappelijk onderbouwd is. De bijwerkingen zijn fors en er is geen bewijs voor effectiviteit. Mogelijk zijn er andere veilige en beter onderzochte alternatieven. In dit artikel worden de indicatie voor het voorschrijven van quetiapine en de bijwerkingen en controles besproken. Verder wordt beschreven wat er bekend is met betrekking tot het off-label voorschrijven van medicatie in het algemeen. Ook worden de resultaten van een kleine pilot beschreven.

Ieder mens denkt wel eens negatief over zichzelf, dat hoort bij het leven. Wanneer deze gedachten overwegend negatief zijn, kunnen ze mensen belemmeren in hun functioneren. Zo kan het zijn dat mensen bijvoorbeeld geen relaties aan durven te gaan, of niet durven te solliciteren, omdat ze ervan overtuigd zijn dat zij toch niet zullen slagen. Soms resulteert dit in bijvoorbeeld de overtuiging een mislukkeling te zijn. In dat geval kan er sprake zijn van een negatief zelfbeeld. Dit is voor veel mensen een groot probleem, zowel voor mensen met als voor mensen zonder psychiatrische aandoeningen. Een negatief zelfbeeld kan de kwaliteit van leven en het algeheel welbevinden namelijk negatief beïnvloeden. Het kan beschouwd worden als symptoom en als instandhoudende factor van een psychiatrische aandoening.

Palliatieve zorg voor mensen die dak- of thuisloos zijn is niet veel anders dan ‘gewone’ palliatieve zorg. Er zijn echter wel specifieke aandachtspunten. In dit artikel beschrijven we deze aandachtspunten, die zijn ontleend aan een recent ontwikkelde handreiking Palliatieve zorg voor mensen die dak- of thuisloos zijn.

Bij het terugdringen van dwang en drang is het perspectief van de patiënt op de dwanginsluiting van belang. Het nabespreken van gedwongen insluiting geeft input om de dwang te verminderen en de zorg tijdens dwang te verbeteren. De ervaren gevolgen van de afzondering zijn niet gering. Het evalueren van dwanginsluitingen met patiënten levert een belangrijke aanvulling op de kennis van hulpverleners. De verbeteringen die de afgelopen jaren zijn toegepast rond dwang, leiden er niet toe dat dwanginsluiting beter of prettiger ervaren wordt. Het perspectief van patiënten tijdens en na de dwanginsluiting geeft duidelijke aanwijzingen om de zorg te verbeteren. In dit artikel wordt een methode beschreven om dwang na te bespreken. Deze wordt geïllustreerd met onderzoek in een kliniek voor forensische en een kliniek voor langdurig intensieve psychiatrie naar de ervaringen van patiënten en casuïstiek.

In Nederland hebben ongeveer 577.000 kinderen onder de 18 jaar een ouder met psychische problemen en/of verslavingsproblematiek. Deze kinderen vormen een risicogroep om zelf psychische problemen te ontwikkelen. Ze worden KOPP- of KVO-kinderen genoemd: Kinderen van Ouders met Psychische Problemen of Kinderen van Verslaafde Ouders. Deze kinderen vormen een risicogroep voor het ontwikkelen van KOPP-problemen: psychische problemen, ontwikkelingsproblemen en/of hebben een verhoogde kans mishandeld te worden. In Nederland doen per jaar ongeveer 94.000 mensen een suïcidepoging. Het is onbekend hoeveel van hen kinderen van 0-18 jaar hebben.