Nurse Academy GGZ

Bij de non-remslaap-arousalstoornis type pavor nocturnus zijn er recidiverende episoden van abrupt in angst ontwaken, schreeuwen, zweten of verward reageren, zonder zich daarvan de volgende ochtend iets te herinneren. Voor cliënten én hun naasten kan dit een ingrijpende ervaring zijn. Voor de zorgverlener is het belangrijk de pavor nocturnus te herkennen, te onderscheiden van andere slaapstoornissen en te weten welke aanpak werkt.1,2

De Guideline Informed Treatment for Personality Disorders (GIT-PD) is een behandelkader voor cliënten met persoonlijkheidsproblematiek. GIT-PD bevat aanbevelingen voor de bejegening van cliënten en reikt principes aan om goede zorg te organiseren op het niveau van behandelaars, behandelteam, behandelprogramma en organisatie. GIT-PD is relatief eenvoudig te implementeren en is nu voor oudere cliënten aangepast.

Cognitieve achteruitgang is een kernsymptoom van psychotische stoornissen en beïnvloedt dagelijks functioneren, zelfzorg en maatschappelijke deelname. Inzicht in cognitieve functies helpt verklaren waarom iemand vastloopt. Behandeling richt zich op herstel via Cognitieve Remediatie Training, Cognitieve Adaptatie Training, psycho-educatie, leefstijlinterventies en kritisch evalueren van antipsychoticagebruik. Verpleegkundigen spelen een centrale rol in het herkennen en inzetten van interventies gericht op het verkleinen van de invloed van cognitieve problemen op het dagelijks leven.

Een klinisch signaleringsplan helpt oplopende spanning tijdig te herkennen en te de-escaleren met op de patiënt afgestemde interventies. In de praktijk blijkt het lastig voor patiënten met een licht verstandelijke beperking of in ernstig psychiatrische crisis hierover na te denken. De Toolbox Klinische Signaleringsplannen biedt praktische ondersteuning en handvatten om samen met deze patiënten tot een klinisch signaleringsplan te komen.

Safewards belooft rust, herstel en minder dwang op psychiatrische afdelingen. Maar hoe werkt het in de praktijk? Dit artikel verkent de theorie, toepassing en valkuilen van de methodiek, de rol van de verpleegkundige en verpleegkundig specialist GGZ en de invloed van scholing en maatschappelijke context. Het biedt inzicht in kansen, beperkingen en praktische handvatten voor duurzame implementatie.

Afgelopen jaren is er toenemend aandacht voor zingeving in de GGZ. Zingeving draagt aantoonbaar bij aan vermindering van klachten, verbeterde veerkracht, een hogere kwaliteit van leven, herstel bij verslaving en vermindering van suïcidaliteit. De verpleegkunde is vanwege het holistische karakter van de beroepsgroep bij uitstek geschikt om een rol te vervullen bij het ondersteunen van zingeving bij patiënten. Deze rol wordt echter nog onvoldoende benut. Dit artikel geeft handvatten om die rol te versterken door concreet te maken wat verpleegkundigen kunnen doen in de dagelijkse praktijk.