Is er groei voorbij de NVK-richtlijn Kleine Lengte?
Achterblijvende lengtegroei is een belangrijke reden voor verwijzing naar de kinderarts. De NVK-richtlijn Kleine lengte geeft een stappenplan voor onderzoek naar de oorzaak ervan. Vaak wordt langs die weg geen verklaring gevonden. Men onderscheidt primaire en secundaire groeistoornissen en ‘idiopathische kleine lengte’. Voordat van ‘idiopathische kleine lengte’ mag worden gesproken, moeten oorzaken waarvoor behandeling nodig is zijn uitgesloten. Op basis van gerichte anamnese, lichamelijk onderzoek en screenend laboratoriumonderzoek kunnen de diagnostische vervolgstappen worden bepaald. De groei staat onder invloed van multipele factoren, met de groeihormoon-insulineachtigegroeifactor 1 (IGF-1) -as als belangrijkste determinant. Stoornissen in deze as worden ingedeeld in primaire en secundaire IGF-1-deficiëntie en IGF-1-resistentie. Deze zijn van elkaar te onderscheiden op basis van klinische, biochemische en genetische kenmerken. Primaire IGF-1-deficiëntie en IGF-1-resistentie zijn veel zeldzamer dan de secundaire vorm, maar waarschijnlijk minder zeldzaam dan uit de huidige prevalentiecijfers blijkt.
Leerdoelen
Na het bestuderen van deze content:
- kent u de oorzaken van kleine lengte bij kinderen
- kunt u onderscheid maken tussen primaire en secundaire IGF-1-deficiëntie
- kent u de aspecten van anamnese en lichamelijk onderzoek die van belang zijn bij kinderen met kleine lengte
- kent u de indicaties voor aanvullend onderzoek bij kinderen met kleine lengte
- kent u de indicaties voor verwijzing van kinderen met kleine lengte naar een kinderarts-endocrinoloog