Meer output, minder chaos: het high output protocol ontrafeld
Een high output stoma ontstaat wanneer de stomaproductie meer dan 1500 tot 2000 ml per 24 uur bedraagt. Dit kan leiden tot ernstige complicaties zoals dehydratie en elektrolytenstoornissen, met risico op ziekenhuisopname. Verpleegkundigen spelen hierin een sleutelrol door het monitoren van de vochtbalans, signaleren van vroege tekenen van dehydratie en op het juiste moment medicatie toedienen. In dit artikel wordt ingegaan op de achtergrond van het high output protocol. Aan bod komen de verschillende soorten stoma's, risicofactoren voor het ontstaan van een high output stoma en de verpleegkundige interventies die bijdragen aan veilige en effectieve zorg. Er wordt ingegaan op medicamenteuze behandelingen en het werkingsmechanisme hiervan. Ook de rol die een patiënt zelf kan vervullen in het herkennen van een high output stoma wordt beschreven en de eerste stappen die thuis genomen kunnen worden.
Leerdoelen
Na het bestuderen van deze content:
- kunt u herkennen wanneer er sprake is van een high output stoma
- kent u vroege klinische tekenen van dehydratie en elektrolytenstoornissen
- kunt de stoma-output correct meten en registreren als onderdeel van de dagelijkse vochtbalans
- kunt u verpleegkundige interventies uitvoeren volgens het high output protocol, waaronder aanpassen van intraveneuze vochtsuppletie en toedienen van voorgeschreven medicatie
- kunt u educatie en voorlichting geven aan de patiënt over dieetadviezen, drinkgedrag en het herkennen van alarmsymptomen thuis in het kader van zelfmanagement
- kunt u de behandelend arts of verpleegkundig specialist tijdig waarschuwen bij verslechtering van de vochtbalans of elektrolytwaarden
- kan de verpleegkundig specialist laboratoriumuitslagen (natrium, kalium, creatinine, urinenatrium) interpreteren in de context van een high output stoma en hierop zelfstandig beleid voeren
- kan de verpleegkundig specialist het medicamenteuze behandelplan initiëren en aanpassen, inclusief loperamide, codeïne, protonpompremmers en octreotide, op geleide van het klinisch beloop