Praktische Pediatrie

Respiratoire ondersteuning is essentieel in de behandeling van prematuren vanwege hun onderontwikkelde longen, tekort aan surfactant en onvoldoende uitgerijpte ademhalingsregulatiesysteem. Het voorkomen van de noodzaak tot invasieve beademing is de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden waardoor niet-invasieve respiratoire ondersteuning tegenwoordig de eerste keus is. Vanaf de eerste ademhaling tot het moment van staken van de ondersteuning zijn er verschillende mogelijkheden om deze ondersteuning te geven. In dit artikel worden de fysiologische principes, het beschikbare bewijs voor de effectiviteit en de bijwerkingen besproken van de meest gebruikte vormen van niet-invasieve ademhalingsondersteuning bij prematuren: nasale continue positieve luchtwegdruk, nasale high flow en nasale low flow met 100% zuurstof. Daarnaast wordt ingegaan op het afbouwen van de ondersteuning, zuurstoftherapie in de thuissituatie en het gebruik van saturatieprofielen voor het afbouwen van deze ondersteuning.

Wat is uw diagnose bij deze neonaat?

Het is essentieel om neonatale epileptische aanvallen snel te herkennen zodat de oorzaak kan worden achterhaald en de juiste behandeling direct kan worden opgestart. Het herkennen van epileptische aanvallen bij neonaten is echter lastig vanwege de diverse klinische presentaties. Hierdoor worden epileptische aanvallen bij neonaten in de dagelijkse praktijk vaak niet goed herkend. In dit artikel wordt ingegaan op het herkennen van neonatale aanvallen en het onderscheid tussen epileptische en niet-epileptische aanvallen.

Christian Hulzebos (1970) studeerde aan de Rijksuniversiteit in Groningen, werkte in ziekenhuizen in Delfzijl, Zwolle en Leeuwarden, promoveerde in 2004 en werkt momenteel als kinderarts-neonatoloog in het UMC Groningen. Hij is eerste auteur van het artikel ‘Hyperbilirubinemie bij de pasgeborene ≥ 35 weken in de eerste twee levensweken’ dat verscheen in editie 3 van Praktische Pediatrie van dit jaar.

Persisterende pulmonale hypertensie van de pasgeborene (PPHN) is een ernstige aandoening die gepaard gaat met rechts-linksshunting en ernstige hypoxemie. In dit artikel worden de fysiologische transitie na de geboorte, de onderliggende mechanismen van PPHN en de diagnostische benadering besproken, met bijzondere aandacht voor toepassing buiten de neonatale intensivecare-unit (NICU). Aan de hand van beeldvorming, zuurstofindex (OI) en alveolaire-arteriële zuurstofgradiënt (AaDO₂) worden praktische handvatten geboden voor vroege herkenning, monitoring en therapie. Het beleid is gericht op optimalisatie van de oxygenatie, verlaging van de longvaatweerstand en ondersteuning van de rechterkamer. Via een casus, figuren en kaders krijgt u inzicht in indicaties voor inhalatie-stikstofmonoxide (iNO) en het gebruik van alprostadil en wordt duidelijk wanneer overleg met de NICU noodzakelijk is.

Het neonataal compartimentsyndroom is een zeldzame ernstige aandoening, waarbij het aangedane ledemaat wordt bedreigd. In de hier beschreven casus zagen we een aterme neonaat, geboren na een ongecompliceerde zwangerschap en vlotte partus, met direct na geboorte huidafwijkingen van de onderarm, zwelling en verminderde motoriek. Op de derde levensdag werd de diagnose compartimentsyndroom gesteld en werd behandeling ingezet. Door beperkte kennis van het ziektebeeld en symptomen die afwijken van het klassieke beeld bij volwassenen, wordt de diagnose op neonatale leeftijd vaak vertraagd gesteld. Vroegtijdige herkenning is echter cruciaal om ernstige en blijvende schade te voorkomen, aangezien alleen tijdige fasciotomie effectief is in het beperken van weefselschade. Met dit artikel beogen wij daarom bij te dragen aan herkenning van het ziektebeeld.