Nascholing voor en door zorgprofessionals

De totale heupprothese is een van de meest succesvolle operaties omdat het de vaak forse functionele beperkingen en pijnklachten ten gevolge van coxartrose kan doen verdwijnen. De fysiotherapeut heeft een belangrijke ondersteunende rol in het conservatieve en preoperatieve behandelingstraject, de indicatiestelling en het postoperatieve herstel. Daarnaast is het belangrijk om eventuele complicaties vroegtijdig te herkennen. Dit artikel beoogt inzicht te geven in de oorzaken van coxartrose, de indicatiestelling voor een totale heupprothese, de verschillende typen heupprothesen, de verschillende benaderingen en stappen tijdens de operatie, de nabehandeling en de mogelijke complicaties.

Omdat artrose vooral bij ouderen voorkomt, zal door de vergrijzing het aantal artrosepatiënten de komende jaren aanzienlijk toenemen. Bij artrose treden er niet alleen veranderingen op in het kraakbeen, maar in alle weefsels van het gewricht. Wanneer er ook klachten ontstaan, spreken we van een klinische artrose. Artrose wordt een multifactoriële aandoening genoemd, wat betekent dat er diverse factoren zijn die bijdragen aan het ontstaan van de ziekte. In de nationale en internationale behandelingsrichtlijnen wordt een goede voorlichting over de aandoening en oefentherapie, mogelijk in combinatie met pijnmedicatie en afvallen, beschouwd als kernbehandeling bij artrose. Pas als de klachten van artrose ondanks medicatie en oefentherapie onhoudbaar worden, wordt een operatie overwogen, vooral bij knie- en heupartrose. Tot nu toe nu zijn de effecten van niet-operatieve behandelingen nog steeds te gering. We zullen daarom met wetenschappelijk onderzoek moeten nagaan hoe de effecten van niet-operatieve behandelingen te verbeteren zijn.

Congenitale hypothyreoïdie (CH) omvat een spectrum van zeer verschillende ziektebeelden, zowel op basis van schildkliergerelateerde oorzaken (CH van thyreoïdale oorsprong, CH-T) als op basis van stoornissen van het hypothalamisch-hypofysaire regelsysteem (CH van centrale origine, CH-C). De vele verschillende (sub)typen van CH zijn zeldzaam tot zeer zeldzaam, waardoor het voor de algemeen kinderarts praktisch onmogelijk is voldoende ervaring en expertise te verwerven om elke pasgeborene met CH-verdenking goed te kunnen opvangen. Etiologische diagnostiek, initiële tailor-made behandeling, specifiek op het (sub)type CH gerichte informatieverstrekking en het bijhouden van een database voor langetermijnfollow-up zijn daarom bij uitstek taken voor de kinderarts-endocrinoloog. Alle patiënten met intrinsieke CH hebben levenslange specialistische zorg nodig. In geval van CH-T, vooral bij schildklieraanlegstoornissen, kan de zorg desgewenst snel aan de algemeen kinderarts worden overgedragen. Bij pasgeborenen met CH-C of andere complexe vormen van CH dient de zorg te worden overgelaten aan een kinderendocrinologisch centrum, met als optie shared care.

De verzekeringsgeneeskundige beoordeling van patiënten met kanker kan lastig zijn. Complicerende factoren zijn langdurige vermoeidheid, psychische belasting, wisselende belastbaarheid – soms met frequente periodes van verzuim – en situaties waarin ‘geen benutbare mogelijkheden’ overwogen kan worden, maar waarbij cliënten niet aan alle voorwaarden voldoen. Aan de hand van casuïstiek worden enkele thema’s besproken die relevant zijn bij de verzekeringsgeneeskundige beoordeling bij kanker.

Lange tijd is wereldwijd prioriteit gegeven aan het streven naar professionele bedrijfsgezondheidszorg met diverse experts, multidisciplinaire ‘occupational health services’. De vooruitgang op dit punt is echter heel beperkt gebleven. Ruim 80% van de werkenden in de wereld heeft nog steeds geen enkele vorm van bedrijfsgezondheidszorg, en zelfs in Nederland betreft dit naar schatting een kwart van alle werkenden.

De infectieuze problematiek op de IC kent een aantal hoofdverdachten. Bij ernstige huid- en wekedeleninfecties alsmede bij intravasculairelijn-gerelateerde infecties gaat het vaak om grampositieve bacteriën. Complexe abdominale problemen worden overwegend door gramnegatieve bacteriën veroorzaakt en ook bij andere sepsisepisoden en nosocomiale pneumoniëen zijn deze bacteriën hofleveranciers. Bij de belangrijkste grampositieve pathogeen (Staphylococcus aureus) en bij alle belangrijke gramnegatieve staven is de opkomst van resistente varianten een toenemend probleem. BRMO staat voor ‘bijzonder resistent micro-organisme’ en is een verzamelbegrip voor alle bacteriën die resistent zijn voor meerdere soorten antibiotica waarvoor zij normaal gesproken gevoelig zijn. In dit artikel worden achterliggende mechanismen, epidemiologische trends en behandelopties alsmede het belang van adequate infectiepreventiemaatregelen beschreven.