Nascholing voor en door zorgprofessionals

Binnen Nederland worden inmiddels meer CVVH-behandelingen met regionale antistolling met citraat (RCA) uitgevoerd dan met heparine. Door de uitgebreide ervaring en de vele onderzoeken zijn er inmiddels duidelijke protocollen voorhanden. De postdilutie-opstelling is tot op heden de meest toegepaste vorm van citraatbehandeling. De citraatflow is hierbij separaat van de substitutieflow te regelen. De predilutie-opstelling (met één type isotone substitutievloeistof, inclusief citraat) is de meest recente ontwikkeling en verloopt volgens een uitermate eenvoudig protocol, omdat het een isotone vloeistof betreft. Monitoring elke 6 uur van het iCa, het natrium, de pH, het bicarbonaat en elke 24 uur van de calciumratio waarborgt een veilige toepassing en maakt tijdige correcties mogelijk. Machines met geïntegreerde citraat- en calciumtoediening verdienen de voorkeur. In meerdere studies wordt citraat-anticoagulatie als eerstekeuzetherapie naar voren gebracht.

De omvang en ernst van bijwerkingen door psychofarmaca worden fors onderschat, waarbij somatische complicaties potentieel ernstig en soms onomkeerbaar zijn. De behandeling van psychische en somatische klachten is in het verleden strikt gescheiden geweest. Die tijd is voorbij. De praktijkvoorbeelden zoals genoemd in dit artikel illustreren het belang van het tijdig en specifiek determineren en monitoren van de (bij)werkingen bij psychofarmaca en leefstijlfactoren, om gezondheidsrisico’s te kunnen opsporen en tijdig te ondervangen.

Naar schatting ontwikkelt 5-10% van de patiënten in een Nederlands ziekenhuis een ziekenhuisinfectie (nosocomiale infectie). Postoperatieve wondinfecties (POWI’s) vormen een belangrijke groep binnen de ziekenhuisinfecties. Dat de verwekker van een postoperatieve wondinfectie vrijwel altijd tijdens de operatie in het wondgebied terechtkomt, is veel medewerkers binnen het operatiecomplex onbekend. Een bijkomend feit is dat (wond)infecties pas ontstaan op de verpleegafdeling of na ontslag. De relatie tussen eigen handelen en een ziekenhuisinfectie is derhalve niet zichtbaar voor de OKmedewerker. Voor een goed infectiepreventiebeleid is strikte navolging van hygiënerichtlijnen noodzakelijk. Handhygiëne wordt beschouwd als de meest effectieve maatregel om ziekenhuisinfecties te voorkomen. Hoewel de richtlijnen ten aanzien van handhygiëne reeds lange tijd aanwezig zijn, is de naleving onder zorgmedewerkers laag (ongeveer 20%). Dit moet worden verbeterd.

Een aneurysma is een verwijding van een arterie, waarbij de diameter van de betreffende slagader met meer dan de helft is toegenomen ten opzichte van de normale diameter van een arterie. Voor de abdominale aorta varieert de normale diameter tussen de 10 en 24 mm. Een aneurysma kan in principe op elke plaats in het menselijk lichaam voorkomen. Indien er sprake is van een aneurysma van de abdominale aorta (AAA) betreft dit meestal een aneurysma van de aorta ter hoogte van (juxtarenaal) of onder (infrarenaal) de afgang van de nierarteriën (figuur 1).

Speeksel speelt een belangrijk rol bij het handhaven van de mondgezondheid. Een tekort aan speeksel kan veroorzaakt worden door onder andere medicatiegebruik, hoofd-halsbestraling en/of een systemische aandoening. Om de secretiesnelheid te objectiveren wordt geadviseerd dit te laten opvangen en de hoeveelheid te meten. Wanneer blijkt dat de speekselklieren nog goed te stimuleren zijn, is het advies door middel van smaak en/of kauwen de secretiesnelheid te activeren. Bij irreversibele beschadiging van de speekselklieren bieden kunstspeeksel en -gels verlichting. Verpleegkundigen dienen alert te zijn op kenmerken van een eventuele monddroogte, zoals veranderingen in de mondgezondheid van de harde of zachte weefsels in de mond. Patiënten met een droge mond lopen ook een verhoogd risico op andere orale problemen.

Soms kan een heftige gebeurtenis zo traumatisch zijn dat zij door het slachtoffer buiten het bewustzijn wordt geplaatst. Deze mensen kunnen een dissociatieve stoornis ontwikkelen. Bij een complexe dissociatieve stoornis kan sprake zijn van meerdere persoonlijkheden. Wat te doen als een patiënt met zo’n dissociatieve stoornis in het algemeen ziekenhuis wordt opgenomen?