Nascholing voor en door zorgprofessionals
Een wereld vol praktijkgerichte (geaccrediteerde) leeroplossingen en vakinformatie. Samen voor goede zorg!
Hoe werkt deze Academy?
Nascholing voor zorgprofessionals
Gesorteerd op nieuw - oud
In Nederland zijn verschillende soorten medicamenteuze pijnbestrijding mogelijk tijdens een bevalling. Pijnstilling door medicatie moet altijd weloverwogen gebruikt worden in verband met mogelijke risico’s bij moeder en kind. Zorgverleners en behandelaars zijn samen verantwoordelijk voor het terugdringen van potentiële risico’s. Dit betekent in het geval van medicamenteuze pijnstilling dat professionele zorg en behandeling 24 uur gegarandeerd zijn, dat het personeel geschoold en deskundig is, dat moeder en kind continu worden gemonitord en bewaakt tijdens de medicatietoediening en dat pijn en pijnbeleving worden gemeten, genoteerd en geëvalueerd.
Het thema ligt ditmaal buiten de kindergeneeskunde: ‘leentjebuur en kleine kwalen’. Die kleine kwalen, daar gaat het over in de gesprekken die tot de onderstaande tekst hebben geleid en die me dan ook buiten de kindergeneeskunde hebben gevoerd, hoewel niet te ver, zeg maar één stap. Twee hoogleraren met innovatie in hun portefeuille, die zich beiden vanuit epidemiologisch perspectief hebben gebogen over kleine kwalen die ons kinderartsen aangaan: bovensteluchtwegklachten en maag-darmproblemen.
Een 7-jarige niet-zieke jongen presenteert zich met een rood, gezwollen rechteroog (figuur 1). De zwelling is 24 uur geleden ontstaan en is progressief. Hij geeft hoofdpijn aan rondom het gezwollen oog. Daarnaast heeft hij sinds een dag koorts tot 39,6 °C. Het lukt hem niet zijn oog nog te openen. Verder is hij niet misselijk en heeft hij niet gebraakt. Bij manuele opening van het ooglid zijn geen afwijkingen aan het oog te zien. De visus, de pupilreflexen en de oogvolgbewegingen zijn ongestoord.
De prognose van een acute longembolie hangt af van de karakteristieken van de patiënt. Bij levensbedreigende hemodynamische instabiliteit of shock bestaat een indicatie voor trombolyse. Bij normotensieve patiënten met rechterventrikeldisfunctie of verhoogde cardiale biomarkers is er een verhoogde kans op een slechte uitkomst. Agressieve behandeling met trombolyse ligt voor de hand, maar diverse studies hebben aangetoond dat dit niet leidt tot betere uitkomsten.
Op de intensive care (IC) overlijden regelmatig patiënten, bij 90% wordt van tevoren besloten de behandeling te staken. End-of-life care (EOLC) beslaat het totale (zorg)proces vanaf de beslissing om de behandeling te staken tot aan de nazorg aan naasten van overleden IC-patiënten. In januari 2014 is de evidence-based richtlijn End-of-life care bij IC-patiënten, de verpleegkundige zorg gepubliceerd. Deze richtlijn biedt IC verpleegkundigen handvatten in de zorg voor de IC-patiënt die zal komen te overlijden. De evidence-based aanbevelingen in deze richtlijn zijn gebaseerd op informatie uit wetenschappelijke artikelen en (internationale) richtlijnen, gecombineerd met klinische ervaringen.
In de huidige medische en therapeutische praktijk wordt in het geval van chronische pijn nog steeds vaak uitgegaan van een perifeer verklaringsmodel: er is ergens een lokale afwijking en die moet bestreden worden. Werkt de behandeling niet, dan worden zwaardere middelen ingezet, zoals centraal werkende pijnstillers, blokkades en operaties. Als dat ook niet werkt, is het psychisch; de pijn zit tussen de oren. Eigenlijk zitten we nog steeds gevangen in een ‘simplistisch dualisme’: pijn is of somatisch of psychisch. Bij deze benadering wordt het zenuwstelsel helemaal vergeten, want er is een neuraal pijnsysteem dat plastisch is. Door talrijke en zeer uiteenlopende invloeden kunnen eigenschappen van het neurale pijnsysteem veranderen en dan doen concepten zoals sensitisatie en neurale reorganisatie hun intrede. Neurogene pijn is pijn die het gevolg is van een veranderd neuraal pijnsysteem (al of niet door pathologie). Dit artikel geeft een beschouwing over dit nieuwe concept, geeft nieuwe verklaringen voor chronische pijnsyndromen en bespreekt enkele nieuwe, praktisch hanteerbare methoden voor de aanpak van chronische pijn.