Nascholing voor en door zorgprofessionals

Tijdens de revalidatie krijgen patiënten veel meer prikkels te verwerken dan waarvan zij zich bewust zijn. Deze prikkels kunnen verbonden raken aan het geleerde gedrag of handeling. In dit artikel wordt ingegaan op de invloed van de behandelcontext op het uiteindelijke doelgedrag. Fysiotherapeuten merken vaak dat een patiënt tijdens de therapie tot andere dingen in staat is dan in de thuissituatie. Nieuw verworven technieken door middel van bijvoorbeeld loop- en rugscholing kunnen bij thuiskomst, op het werk of tijdens het sporten ogenschijnlijk vergeten zijn. Dit heeft alles te maken met contextuele verschillen tussen leer- en doelsituatie. Verbeeldingstechnieken kunnen een brug slaan tussen de verschillende situaties. Ook het toepassen van variabele omgevingsprikkels (contextuele interferentie) tijdens de therapie kan hierbij helpen.

Het nut van registratiesystemen van beroepsziekten | Het terugdringen van werkgerelateerde kanker | Het effect van een nieuwe standaard spoorveiligheid op de prevalentie van OSAS

In korte tijd werden er in ons regionale ziekenhuis twee zuigelingen geboren met een afwijking op de kaak. In deze rubriek vragen wij u een diagnose te stellen aan de hand van een (aantal) foto('s) en een korte omschrijving.

Chronische pijn komt veel voor in de fysiotherapiepraktijk en wordt gedefinieerd als: ‘pijn zonder duidelijk lichamelijke afwijkingen, langer bestaand dan op basis van het (eventueel) oorspronkelijke letsel mag worden verwacht’. Onderzoek heeft aangetoond dat er drie subcategorieën zijn: nociceptieve pijn, neuropathische pijn en centrale sensitisatie, waarbij ook een combinatie aanwezig kan zijn. Nociceptieve pijn is bekend: ‘pijn veroorzaakt door actieve of dreigende weefselschade die leidt tot activering van de perifere nociceptoren’. Een voorbeeld hiervan is een verzwikte enkel. Ook neuropathische pijn is relatief duidelijk: ‘pijn die veroorzaakt wordt door een beschadiging of een functiestoornis van de zenuwen of het ruggenmerg en de hersenen’, bijvoorbeeld bij dwarslaesies. Bij veel chronische pijnklachten ligt er echter geen nociceptie of neuropathie ten grondslag aan de pijnklachten, maar is centrale sensitisatie de oorzaak. De oorzaken zitten hierbij niet in fysieke afwijkingen of beschadigingen, maar in het gevoeliger worden van het pijnverwerkingssysteem in het ruggenmerg en de hersenen. Met andere woorden: het neurofysiologische (pijn)systeem sensitiseert. Sensitisatie is een gevolg van neuroplasticiteit: aanpassingen in het centrale zenuwstelsel. De mate waarin iemand ‘sensitiseert’ is gedeeltelijk genetisch bepaald. Maar centrale sensitisatie wordt onderhouden door psychologische, gedragsmatige en omgevingsfactoren. Centrale sensitisatie kan in alle chronische pijnklachten voorkomen, een paar duidelijke voorbeelden zijn fibromyalgie, chronische whiplash en subgroepen van chronische lage rugpijn, artrose enzovoort. In dit artikel wordt een zeer korte praktische introductie gegeven van pijneducatie bij patiënten met centrale sensitisatie, met een voorbeeldopbouw. Daarbij moet vermeld worden dat volledige fysiologische kennis over pijn nodig is voor de toepassing van pijneducatie. Hiervoor kan onder andere de literatuur uit de literatuurlijst bestudeerd worden.

Visual evoked potentials (vep’s) zijn elektrische potentialen die door korte visuele stimuli in de visuele cortex gegenereerd worden. Al in de beginjaren van het eeg (elektro-encefalogram) werden ze in de occipitale afleidingen opgemerkt.

In sommige gevallen bestaat er een spanningsveld tussen ouderlijk gezag, goed hulpverlenerschap en het belang van een kind. De mate van zeggenschap van kind en ouders is afhankelijk van de leeftijd van het kind. Het ouderlijk gezag wordt begrensd door de belangen van het kind.