Nascholing voor en door zorgprofessionals

Iedere kinderarts moet longfunctieonderzoek bij kinderen kunnen aanvragen en beoordelen. Het meest gebruikte longfunctieonderzoek betreft de flow-volumecurve, die vooral wordt gebruikt bij de diagnostiek en monitoring van astma. Een betrouwbare flow-volumecurve kan bij kinderen vanaf ongeveer 5 jaar worden verkregen. Goed getraind longfunctiepersoneel dat gewend is met kinderen te werken is daarbij een vereiste. Bij het interpreteren van een flow-volumecurve is vooral de visuele inspectie van de curve van belang. De kinderarts beoordeelt of de curve voldoet aan kwaliteitscriteria (snelle oploop van het expiratoire deel van de curve, langzame continue afname van flow totdat deze 0 is) en beoordeelt het patroon van de curve als normaal, obstructief of ‘restrictief’. Pas daarna worden de gemeten waarden vergeleken met referentiewaarden.

Wat is verslaving precies? Is het een ziekte? Of een keuze? De verslaafde doet het immers zelf: hij spuit heroïne, gokt dwangmatig of maakt de dagelijkse gang naar de kroeg. Wat zijn kenmerken van verslaving? en Hoe kan verslaving fysiologisch en psychisch verklaard worden? In deze eerste bijdrage van dit tweeluik wordt een algemeen beeld geschetst van verslavingskunde: wat is er specifiek aan verslaving en verslavingsgedrag en hoe gaat een verpleegkundige hiermee om. In het tweede deel wordt meer specifiek ingegaan op behandelmethoden en de rol van de verpleegkundige en ook op de ontwikkeling van het verpleegkundig vak in de verslavingszorg.

Palliatieve zorg is gericht op de behandeling van symptomen en begeleiding van patiënten voor wie genezing niet meer mogelijk is. De palliatieve fase start op het moment dat duidelijk wordt dat de ziekte ongeneeslijk is en eindigt met de zorg voor nabestaanden (zie figuur 1). De zorg in de palliatieve fase streeft de hoogst mogelijke kwaliteit van leven en kwaliteit van sterven na. Gedurende de palliatieve fase spelen er vaak meerdere symptomen of problemen tegelijkertijd die de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden. Adequate symptoombestrijding levert kwaliteitswinst voor de patiënt op en is een essentieel onderdeel van de palliatieve zorg. Misselijkheid en braken zijn symptomen die vaak voorkomen en grote impact hebben op de kwaliteit van leven. In 2014 is de landelijke richtlijn Misselijkheid en braken herzien. Deze richtlijn staat centraal in de casus van dit artikel. De casus wordt beschreven vanuit de methodiek ‘palliatief redeneren’, een toegepaste vorm van klinisch redeneren.

Het patellofemoraal pijnsyndroom is een veelvoorkomend knieprobleem bij de adolescente populatie. Over de diagnostiek ervan is nog weinig consensus. Een van de diagnostische invalshoeken is om de Q-hoek, ook wel ‘quadriceps-hoek’ te beoordelen bij de standsinspectie. Echter, uit de literatuur blijkt dat de geïsoleerde beoordeling van de statiek weinig effectief is voor de beoordeling van de patellofemorale kinematiek in de femorale trochlea. Dit artikel pleit voor een meer dynamische beoordeling van de gehele beweegketen van de belaste knie.

Najaar 2014 is de zesde gewijzigde druk verschenen van de al bijna 15 jaar bestaande Werkwijzer Arbeidsconflicten van STECR, die zich een vaste plaats heeft verworven. De Werkwijzer is niet alleen voor arboprofessionals geschreven, maar voor allen die zich met conflicten bezig houden. Bedrijfs- en verzekeringsartsen worden geacht professionele normen te volgen en daarbij horen ook de Werkwijzers van STECR. De veranderingen in deze druk zijn, voor zover het de inhoud betreft, eerder gradueel dan revolutionair. Met name aan adviezen over de interventieperiode en over mediation zijn nieuwe eisen verbonden, die op gespannen voet kunnen staan met de professionaliteit van de bedrijfsarts. Dit artikel geeft een overzicht van de wijzigingen in de Werkwijzer. De auteur geeft verder vanuit een persoonlijke visie de kritiek weer van de diverse partijen op de nieuwe versie. Bedrijfs- en verzekeringsartsen hebben in de praktijk regelmatig met de Werkwijzer te maken. Daarom is het is van belang voor u om op de hoogte te zijn van de actuele discussie hierover.

Zowel voor artsen als voor verpleegkundigen is niet altijd duidelijk wanneer bij een overleden patiënt sprake is van een natuurlijke of een niet-natuurlijke dood. Hierdoor kunnen onjuiste beslissingen worden genomen, soms met verstrekkende gevolgen. In dit artikel wordt duidelijk gemaakt wat onder een lijkschouw wordt verstaan, wie deze mag uitvoeren, welke overlijdensverklaringen wel of niet ingevuld moeten worden en wanneer de forensisch arts in beeld komt. Verder wordt beschreven wanneer er sprake is van een niet-natuurlijke dood en wat de arts/verpleegkundige dan wel of niet mag doen.